داستان از این قراراست که یک زوج جوان پس از ازدواج و دو ماه قبل از به دنیا آمدن اولین فرزندشان با بی پولی مواجه می شوند ...
تجربه دیدن فیلم بی پولی مثل تجربه خوردن یک فنجان قهوه کم شیرین یا مک زدن یک قطعه شکلات تلخ است. تلخ است اما برای لذت بردن می خوری. تلخ است اما به دل می نشیند. تلخ است اما کمی حال آدم را جا می آورد.
سوژه تکراری فیم بی پولی چندان بر جدید بودن کار از نظر شیوه پرداخت تاثیر نگذاشته. در واقع فیلم از این لحاظ که مخاطب را در فضایی بین خندیدن و گریه کردن قرار می دهد جالب است و به تجربه اش می ارزد. اینجاست که آدم با خودش می گوید نمی دانم بخندم یا گریه کنم. هر چند کار به جایی می کشد که مخاطب در بعضی صحنه ها که قهرمان داستان از بی پولی به عجز افتاده، می خندد. این اتفاق نه به خاطر ایجاد حس بی تفاوتی در مخاطب بلکه به خاطر واکنشها و نوع نگاه قهرمان داستان به وضعیت فلاکت بار خود است.
نکته مثبت فیلم در این است که مخاطب بعد از دیدن این فیلم نه تنها نسبت به بی پولی دیگران احساس بی تفاوتی نمی کند بلکه حساس تر و نگران تر هم می شود چرا که آن روی سکه بی پولی آدمها را دیده است که در عین طنز آمیز بودن تا چه حد می تواند تلخ باشد.
حضور با نمک سیامک انصاری و بازی زیبای بابک حمیدی جزو نقاط مثبت فیلم از لحاظ بازیگر است اما به نظر می رسد بهرام رادان در این فیلم زیاد چیزی برای عرضه ندارد و در بعضی سکانسها هم در واقع بازی ضعیف شده ای از علی سنتوری را ارائه می دهد. با این حال رادان در این فیلم نشان داد که استعداد یک طنز فاخر را هم دارد و اگر قدر خود را بداند و بازی اش را به ابتذال نبرد، می تواند در نقشهایی که طنازی کمرنگ اما اثر گذار می طلبد نیز حضور یابد.
و اما لیلا حاتمی
نفس حضور لیلا حاتمی در این فیلم یکی از پتانسیلهای آن برای جذب مخاطب است به خصوص که او سیمرغ بلورین بازیگر نقش اول زن را هم برده باشد.
متاسفانه بر خلاف انتظار لیلا حاتمی نه تنها بازی قابل قبول در حد سیمرغ بلورین ارائه نمی دهد بلکه نقشی ضعیف را ایفا می کند که در برخی سکانسهای طنز مخاطب را گیج می کند که آیا این یک طنازی بود یا ضعف در بازی. از طرف دیگر در صحنه های به اصطلاح غم انگیز فیلم حاتمی با گریه های بسیار تصنعی خود بیشتر دلزدگی نسبت به شخصیت شکوه ایجاد می کند.
به هر حال با کمی انصاف به خرج دادن و فراموش کردن عقبه و پیشینه بازی بازیگران باید گفت سیمرغ بلورین نقش زن و شاید چیزی بالاتر از آن باید به مریلا زارعی به خاطر بازی در فیلم به خاطر الی تعلق می گرفت نه به لیلا حاتمی با همه استادی اش و کسوتش در بازیگری.
تجربه دیدن فیلم بی پولی مثل تجربه خوردن یک فنجان قهوه کم شیرین یا مک زدن یک قطعه شکلات تلخ است. تلخ است اما برای لذت بردن می خوری. تلخ است اما به دل می نشیند. تلخ است اما کمی حال آدم را جا می آورد.
سوژه تکراری فیم بی پولی چندان بر جدید بودن کار از نظر شیوه پرداخت تاثیر نگذاشته. در واقع فیلم از این لحاظ که مخاطب را در فضایی بین خندیدن و گریه کردن قرار می دهد جالب است و به تجربه اش می ارزد. اینجاست که آدم با خودش می گوید نمی دانم بخندم یا گریه کنم. هر چند کار به جایی می کشد که مخاطب در بعضی صحنه ها که قهرمان داستان از بی پولی به عجز افتاده، می خندد. این اتفاق نه به خاطر ایجاد حس بی تفاوتی در مخاطب بلکه به خاطر واکنشها و نوع نگاه قهرمان داستان به وضعیت فلاکت بار خود است.
نکته مثبت فیلم در این است که مخاطب بعد از دیدن این فیلم نه تنها نسبت به بی پولی دیگران احساس بی تفاوتی نمی کند بلکه حساس تر و نگران تر هم می شود چرا که آن روی سکه بی پولی آدمها را دیده است که در عین طنز آمیز بودن تا چه حد می تواند تلخ باشد.
حضور با نمک سیامک انصاری و بازی زیبای بابک حمیدی جزو نقاط مثبت فیلم از لحاظ بازیگر است اما به نظر می رسد بهرام رادان در این فیلم زیاد چیزی برای عرضه ندارد و در بعضی سکانسها هم در واقع بازی ضعیف شده ای از علی سنتوری را ارائه می دهد. با این حال رادان در این فیلم نشان داد که استعداد یک طنز فاخر را هم دارد و اگر قدر خود را بداند و بازی اش را به ابتذال نبرد، می تواند در نقشهایی که طنازی کمرنگ اما اثر گذار می طلبد نیز حضور یابد.
و اما لیلا حاتمی
نفس حضور لیلا حاتمی در این فیلم یکی از پتانسیلهای آن برای جذب مخاطب است به خصوص که او سیمرغ بلورین بازیگر نقش اول زن را هم برده باشد.
متاسفانه بر خلاف انتظار لیلا حاتمی نه تنها بازی قابل قبول در حد سیمرغ بلورین ارائه نمی دهد بلکه نقشی ضعیف را ایفا می کند که در برخی سکانسهای طنز مخاطب را گیج می کند که آیا این یک طنازی بود یا ضعف در بازی. از طرف دیگر در صحنه های به اصطلاح غم انگیز فیلم حاتمی با گریه های بسیار تصنعی خود بیشتر دلزدگی نسبت به شخصیت شکوه ایجاد می کند.
به هر حال با کمی انصاف به خرج دادن و فراموش کردن عقبه و پیشینه بازی بازیگران باید گفت سیمرغ بلورین نقش زن و شاید چیزی بالاتر از آن باید به مریلا زارعی به خاطر بازی در فیلم به خاطر الی تعلق می گرفت نه به لیلا حاتمی با همه استادی اش و کسوتش در بازیگری.
+ نوشته شده توسط مهروش ذاکری در پنجشنبه 2 مهر1388 و ساعت
17:38 |
