****
نه امروز معنا دارد و نه دیروز
با عشق می توان بی مکان شد بی زمان شد
زنده شد در عین مردگی
عشق که باشد بود و نبود هم یکی می شود
هر جا دل عاشقی بطپد معشوق هم همانجاست
چشم جان می خواهد تا ببینیش، حسش کنی
تا جایی که با تمام وجود در آغوشش بکشی

                                                       ****

                                          

                                                  "The Lake house"

درامی عاشقانه به کارگردانی آلخاندرو آگرستي محصول 2006
با بازی ساندرا بولاك، كيانو ريوز، ديلان والش، شهره آغداشلو، كريستوفر پلامر.

خلاصه داستان:
الکس يک معمار است که در خانه اي ساحلي شيشه اي بسيار زيبايي در کنار درياچه ميشيگان زندگي مي کند کيت هم يک پزشک تنهاست. او هم در خانه ای ساحلی ساکن است و نکته اینکه آنها در حال زندگی در یک خانه هستند؛ در یک مکان!
هر کدام از آنها متوجه مي شوند که با نوشتن نامه و قرار دادن آن در صندوق پستي که در نزديکي خانه قرار دارد مي توانند با هم ارتباط داشته باشند و بتدريج با نامه نگاري به هم علاقمند مي شوند و تصميم مي گيرند هر طور شده یکدیگر را پيدا کرده و از نزديک ملاقات کنند اما یک مانع وجود دارد: زمان!

                                                                      ****
شاید این یک قرائت شخصی باشد اما قرائت شخصی هم در خوانش متن اهمیت دارد. فیلم القاء کننده این حس است که زمانها موازی هم در حرکتند. شاید ما تا کنون تجربه این حس را نداشته ایم اما می تواند حقیقتی باشد که کشف آن شاید سالها طول بکشد و شاید هم در همین کره خاکی باشند آدمهایی که توان عبور از یک زمان به زمان دیگر را داشته باشند. البته فیلم خانه کنار دریاچه به هیچ وجه درباره تونل زمان یا عبور از زمان نیست. اما شاید چنین حسی را منتقل کند. در این فیلم عشق، نقش تونل زمانی را بازی می کند که نیازی به عبور هم ندارد فقط کافی است آن را حس کنی. فیلم بدون آنکه حالت اشمئزازی از احساس و عاطفه میان دو انسان ایجاد کند به خوبی قدرت عشق را تا جایی پیش می برد که توان بازگرداندن آدمی به زندگی را نیز دارد.

                                                                 ****

فیلم خانه ساحلی از آن دست فیلمهایی است که در حین دیدن آن واقعا گذر زمان را حس نمی کنید و با آرامش تمام تا آخر فیلم با داستان پیش می روید. هر چند فیلم شما را از دنیای اطرافتان غافل می کند اما دیدن آن در جمع دوستان خالی از لطف نیست به خصوص که فیلم از لحاظ اخلاقی کاملا پاکیزه است

خاتمی گفته باید بازی اونها را به هم بزنیم و عده ای به خاتمی خرده گرفتند که تو چرا اصلا بازی را به رسمیت شناختی. بازی ای که بیش از 50 درصد نتیجه اش را از قبل مهره چینی کرده اند.
دوستان من، کسانی که لوگوی "نه " به انتخابات را برای وبلاگتان انتخاب کردید، آیا انتخابات مجلس هفتم و ریاست جمهوری نهم برای شما کافی نبود که متوجه شوید رای ندادن من و شما تنها میدان را برای عده ای آدم کوچک باز می گذارد تا در این فضای ناعادلانه یک شبه ره صد ساله بپیمایند؟
هر چه قدر عمر حضور این افراد انحصار طلب در دولت و موقعیتهای مدیریتی طولانی شود، به همان اندازه عمر دموکراسی و آزادی در کشور ما کوتاه تر خواهد شد! و به خدا به همان اندازه دین وایمان مردم به تاراج و قهقرای خرافه پرستی می رود.
دوستانی که انتخابات را تحریم کرده اید! من خشم و نفرت شما از این ناعدالتیها را درک می کنم. اما راه حل مقابله با این روند، رای ندادن نیست و این را بدانید که من و امثال من که رای دادیم، سهم شما در ظهور پدیده های عجیب را به اندازه سهم آنهایی می دانیم که نام او را در برگه های کوچک رای نوشتند.
پس بیایید رای بدهیم. به آنهایی که اگر هیچ کاری برایمان نمی کنند حداقل من و شما را ذیشعور می دانند و برای ما حق از هر نوعی قائلند.

لیست ائتلاف اصلاح طلبان در تهران در خبرگزاری فارس

راستی یادمون باشه:
رای ندادن می تونه منتهی به ظهور پدیده های عجیبی بشه که هممون می دونیم. بس تو رو خدا

                                                همراه شو عزیز
              کین درد مشترک هرگز جدا جدا درمان نمی شود
 

 جنسیت و بازیهای کامپیوتری

بررسی تاثیر جنسیت بر دریافت مخاطبان و
شیوه تعامل آنها با بازی

مطالعه موردی بازی مهاجم مقبره
زیر نظر دکتر مسعود کوثری
ارائه دهنده: مهروش ذاکری
دانشجوی کارشناسی ارشد مطالعات فرهنگی و رسانه

                                             

چکیده:    
رویکرد مطالعات فرهنگی تاثیری همه جانبه بر پژوهشهای رسانه ای گذاشته است. با این حال نوع نگاه مطالعات فرهنگی به مخاطب رسانه ها داستان دیگری است.
مقاله حاضر با رویکرد تحلیل دریافت مخاطب و با استفاده از ایده رمزگذاری و رمزگشایی استوارت هال به بررسی دریافت مخاطبان بازیهای رایانه ای و شیوه تعامل آنها با این بازیها به عنوان چندرسانه ای می پردازد.
در این مقاله جنسیت به عنوان عامل تمایزبخش دریافت مخاطبان و بازی مهاجم مقبره به عنوان نمونه یک بازی ویژه انتخاب شده اند.

کلمات کلیدی: بازی، مخاطب، جنسیت، دریافت، رمز، بازی مهاجم مقبره

ادامه مطلب

اولین همایش "بازیهای رایانه ای و رسانه" به همت گروه ارتباطات دانشگاه تهران و با همکاری مرکز  تحقیقات و مطالعات رسانه ای همشهری روز سه شنبه 29 بهمن ماه 1386در تالار شریعتی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران برگزار شد.
سخنرانان این همایش دکتر مسعود کوثری، مقداد مهرابی، حجت الاسلام راستگو، احسان شاقاسمی، مهروش ذاکری، ابراهیم محسنی، رویا مرادی زاده و تعدای دیگر از دانشجویان ارتباطات دانشگاه تهران بودند که موضوعات مختلف پیرامون بازیهای رایانه ای را مورد بحث و بررسی قرار دادند. موضوعاتی از قبیل مطالعات فرهنگی و بازیها، بازی پذیری بازیها، خشونت و بازیها، هویت جنسی و بازیها، جنسیت و بازیها و آرماگدونیسم در بازیها همراه با مطالعه موردی چند بازی شاخص از جمله مهاجم مقبره، ژانرالها و کانتر استرایک در این همایش مطرح شدند.
در پایان برنامه نیز میزگردی با حضور بازی سازان مطرح کشور برگزار شد.

خبرگزاری فارس اولین منبعی بود که خبر را منتشر کرد. خود بچه های مجله و خانم شرکت هم هنوز خبر نداشتند که مجله لغو امتیاز شده است.
به هر حال فرقی نمی کند، مثل خبر همه توقیف ها کوتاه، مبهم و تکراری بود: ماهنامه زنان به مدير‌ مسئولي شهلا شركت در جلسه روز هشتم بهمن ماه 86 هيئت نظارت بر مطبوعات به ‌دليل درج مطالب و اخبار به گونه‌اي كه موجب سلب امنيت رواني جامعه مي‌شد، همچنين به دليل به مخاطره انداختن سلامت روحي، فكري و رواني مخاطب و القاي اين ‌كه در جامعه امنيت وجود ندارد و به دليل سياه‌‌نمايي وضعيت زنان در جمهوري اسلامي لغو مجوز شد. اين ماهنامه به دليل اخلال در حقوق عمومي و تضعيف نهادهاي نظامي و انقلابي از جمله بسيج مستند به اصل 24 قانون اساسي و صدر ماده 6 قانون مطبوعات و مصوبه نشست 298 شوراي عالي امنيت ملي به تاريخ 28/8/79 و تبصره 2 از ماده 5 قانون مطبوعات مبني بر لازم‌الاجرا بودن اين مصوبات به دليل بي‌توجهي به تذكرات كتبي و شفاهي كه پيش از اين مكرراً به مدير مسئول نشريه در باب رعايت قانون مطبوعات و ساير مقررات و دستور‌العمل‌هاي مربوطه داده شده است، بنا به رأي اعضاي هيئت، لغو مجوز شد.
اين منبع آگاه در پايان گفت: پرونده اين ماهنامه براي رسيدگي به دادگاه ارجاع شده است.
هر چند که به موجب قانون مطبوعات، هیات نظارت بر مطبوعات حق لغو امتیاز نشریات را ندارد و تنها می تواند پرونده آن را برای رسیدگی به دادگاه ارسال کند اما این چیزی را عوض نمی کند چون قانون مطبوعات و بقیه قانونهای ما خیلی چیزهایی می گویند که گوش شنوایی ندارد.
ماهنامه زنان در حالی لغو امتیاز شد که شانزده سال در کشوری که مجلات و نشریات مستقل و منتقد آن عمر طولانی ندارند، به حیات خود ادامه داد. زنان زمانی متولد شد که شهلا شرکت مدیر مسئول مجله زن روز شانزده سال پیش از موسسه کیهان بیرون آمد و فعالیت مطبوعاتی خود در حوزه زنان را با زنان ادامه داد.
خبر توقیف مجله زنان چیزی بود که شاید مدتها علیرغم میلمان منتظرش بودیم و متعجب که چطور در چنین فضایی هنوز سرپاست. اما نگرانیها دیری نپایید و تنها مجله روشنفکر و منتقد حوزه زنان نیز توقیف شد تا زنان و دختران و مردان برابری طلب و آزادیخواه برای ورود به حوزه های زنانه به مجله های خانواده اکتفا کنند و آه حسرت بکشند.
خیلی دلم می سوزد برای شانزده سال زحمت. به خصوص وقتی روز مصاحبه مان با خانم شهلا شرکت و نوشین طریقی را به یاد می آوردم با آن همه شور و اشتیاق و انگیزه و دل سوزیشان و رنجهایی که در طول این سالها کشیده بودند؛ از تهدید به ترور در روزهای سیاه قتلهای زنجیره ای تا حمله به دفتر مجله و هزار و یک خاطره ناگفته دیگر.
توقیف مجله زنان و همزمانی آن با انتشار شماره اخیر نشریه دانشجو که مدتی است ما را مشغول خود کرده به من درسهای زیادی داد که شاید سر هیچ کلاس روزنامه نگاری آنها را نیاموزند که اگر می آموختند شاید مطبوعاتمان که به هر حال توقیف می شوند دیرتر و با بهانه های کمتری توقیف شوند.
درد دلها و درسهایی که گرفتم بماند برای پست بعدی. فعلا دلم گرفته.
راستی متوجه شدید کیوسکها پر شده اند از مجلات آشپزی، آرایشگری، دوخت و دوز، فال گیری، فال بینی، انواع خانواده های سبز و زرد و هزار رنگ دیگر؟ ...

هیچ می دونید چرا مردها محکومند به اینکه کار کنند و وسیله آسایش، راحتی و خرج کردن زنهاشون را دربیارن؟
هیچ می دونید چرا بعضی کفشهای  خانمها چنان پاشنه بلندی داره که می تونن چشم هر مزاحم خیابونی را باهاش در بیارن؟
هیچ می دونید چرا علومی مثل پرورش گیاهان تزئینی، نگهداری از حیوانات خانگی و موسیقی های مجلسی شکل گرفتند؟
هیچ می دونید چرا داشتن پرده های مجلل، ظروف نقره، فرشهای ابریشمی و غیره از نون شب واجب تره؟
و ...
تورستین بوند وبلن جامعه شناس، اقتصاددان و منتقد اجتماعی نروژی الاصل ساکن آمریکا که در سالهای 1857 تا 1929 می زیست به شیوه خود به این پرسشها پاسخهایی زیبا و بحث برانگیز داده است. هر چند پاسخهای وبلن به این سوالات از بستر اجتماعی اواخر قرن نوزده و اوایل قرن بیستم نشأت می گیرد اما باز هم قابل تامل هستند.

ادامه مطلب

اما روی مهم سکه...
تولید و صنعت که ندارند. می گویند نفت چندان زیادی هم که ندارند. هوای گرم و خشکی دارند و در نتیجه کشاورزی شان نمی تواند رونق داشته باشد. خبری از صنایع دستی و این طور چیزها هم که نبود. پس این همه امکانات و توسعه فضای شهری و رفاه و موقعیت شغلی از کجا آب می خورد:
- آنها در دنیا به عنوان محور شرارت شناخته نمی شوند، رئیس جمهورشان به دنبال مقطوع النسل کردن اسرائیل نیست، ترور و تروریسم هیچ ربطی به آنها پیدا نمی کند، دچار توهم توطئه نیستند، پشت هر دیوار و زیر از سایه تاریکی یک دشمن به کمین نشسته نمی بینند، زنان و دخترانشان را در خیابان کتک نمی زنند و ... یک اروپایی زمانی که نقشه خاورمیانه و مناطق اطراف خلیج فارس را جلوش می گذارد تا برای دنیا گردی جایی را انتخاب کند چندین گزینه دارد: ایران، افغانستان، عرب نشینهای خلیج فارس، ترکیه، مصر و جاهای دیگر. این توریست با توجه به توصیفات بالا اگر بخواهد خلیج فارس را ببیند چرا باید فارسش را ببیند. او ترجیح می دهد خلیج عربی باشد اما خبری از ترور، کتک، شرارت، دشمن، توطئه و از این حرفهای وحشتناک نباشد.
پس چه خلیج عربی نام بگیرد چه فارسی، توریستها عربی جعلی اش را برای پول خرج کردن ترجیح می دهند. به خصوص که هیچ توریستی حتی از نوع مسلکانش از آن طرف دنیا بلند نمی شود بیاید کنار دریا و مجبور باشد فقط کف پایش را آن هم با حفظ شئونات اسلامی خیس کند. او می خواهد کنار خلیج لم دهد هر جور خواست لباس بپوشد یا حتی نپوشد و با این کارش هم امنیت اجتماعی ساحل به هم نخورد.
در حاشیه خلیج فارس البته لبه عربی اش همه با مایو شنا می کنند و امنیت اجتماعی خلیج همچنان پابرجاست!!!
- در هوای گرم و خفه آنجا و در میان برجهای سر به فلک کشیده نسیمی دلنشین می وزد که استنشاقش برای یک ایرانی که در ایران زندگی می کند شاید مضر باشد. نسیمی که استنشاقش برای ریه ایرانی آلرژی آور است: نسیم آزادی. یک آزادی ساده بدون آغشته شدن به سیاست. یک آزادی که به نظر من رنگش صورتی است نه آبی. آزادی کوچکی که در آن بتوانی در یک پاساژ وقتی با شنیدن موسیقی در حال پخش به وجد آمده ای خود را حرکت بدهی و حرکتی موزون یا ناموزون اما آرام نشان دهی و کسی تو را سبک، عقده ای، بی شخصیت یا هر چیز دیگری نخواند. آزادی که در آن بتوانی پوششت را انتخاب کنی و امنیت جامعه به هم نخورد. در آنجا کسی نه از دیدن زن بی حجاب به وجد می آید نه کسی از دیدن زن با حجاب تعجب می کند. پوششها انتخابی است و از این رو نه هیچ رنگی جلب توجه می کند و نه هیچ نوع لباسی...
- حرف آخر اینکه دلم برای ایرانمان و برای خودمان می سوزد. گربه دوست داشتنی ما روزی شیری سرافراز بود و این روزها به مدد سیاست مردان تبدیل به موشی شده که ادای اژدهایی هفت سر را درمی آورد.
ایران بزرگ است، هفت رنگ و زیباست، پر از گنج است، پر از نیرو و انرژی و پر از مغز است. پر از ذخائر است و ... به شرطی که خودش باشد نه آنچه دولتمردان و سیاست گذاران داخلی و خارجی از ان می خواهند.

عظمت پاساژها، فراوانی و تنوع کالاها، زیبایی محیط های خرید، تبلیغات جالب توجه، فضای تفریحی پاساژها و .. بسیار وسوسه کننده و اغوا گر است. حتی اگر قسم خورده باشی که خرید نداری و چیزی لازم نداری آنجا به شدت احساس نیاز به کالاهایی می کنی که شاید برای اولین بار در عمرت دیده باشی.
فرهنگ مصرفی بیداد می کند. در هر پاساژ همه چیز برای این طراحی و تعبیه شده که تو را در فضایی مملو از احساس نیاز هر چه بیشتر نگه دارد و غوطه ور کند. حتی اگر یک روز تمام در پاساژ بمانی برای هیچ کاری لازم نیست آن فضا را ترک کنی: کافی شاپ، رستوران، پارک بازی، کتاب فروشی و مطبوعات، سرویس بهداشتی، سرگرمی هایی از قبیل شعبده بازی و نمایش طنز، سینما، پخش فیلمهای تبلیغاتی و غیره... همه چیز به این هدف است تا تو بمانی، غرق شوی، احساس نیاز کنی و بخری.
پدیده ای در مطالعات فرهنگی در بحث خرید و بازار وجود دارد تحت عنوان پرسه زنی. فعالیتی که نه الزاما به قصد خرید بلکه به قصد گذراندن اوقات و پرسه زدن انجام می شود. بر خلاف آنچیزی که در ایران اتفاق می افتد و پرسه زنان ممکن است دست خالی از پاساژی خارج شوند مگر اینکه مواد غذایی خریده باشند، به نظر نمی رسد پرسه زدن در پاساژهای دبی به همین سادگی باشد و پرسه زن بتواند دست خالی خارج شود. به احساس نیاز تاکید می کنم. تو نیاز پیدا می کنی آن کالا را بخری همه چیز دست به دست هم می دهد تا این احساس را در تو ایجاد کند...
 
با وجود همه این قشنگی ها وزرق و برقها یک خلاء بزرگ وجود دارد که متاسفانه کمتر کسی متوجه ان می شود و همان است که اسطوره های بزرگ تجاری دبی موفق به مسخ توریستهای ایرانی می شوند و آنان را مثل هیپنوتیزم شده هایی به سمت خود می کشانند. به امیدی که شاید هم واهی نباشد و البته شاید هم باشد: خلاء فرهنگی. تلویزیون دبی به زبان انگلیسی است، در بلنگوهای پاساژها به انگلیسی صحبت می کنند و ...
تولید وجود ندارد. چیزی در آنجا نیست که یک عرب اهل دبی بتواند به آن افتخار کند و آن را ساخته فرهنگ خودی یا فناوری خودی بداند. آنجا فرهنگ مصرف است که حکومت می کند. کتابفروشی ها پر است از کتابهای زبان اصلی. این نکته فی نفسه خوب است اما کتاب ترجمه شده ارزشمند کمتر به چشم می آید.
هر چند هر فرهنگی در امتزاج با دیگر فرهنگها و در تعامل به آنهاست که توسعه می یابد و بقا پیدا می کند اما نباید چنین باشد که فرهنگ وارد شده مثل سیلی فرهنگی بومی را با خود ببرد. یک کتاب زبان اصلی به عنوان یک کالاهای فرهنگی ارزشمند است اما این امر ارزش کار ترجمه را کم نمی کند. فیلم زبان اصلی یک کالای فرهنگی است اما این امر ارزش هنر دوبله را از بین نمی برد و یک فیلم اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و حتی یک فیلم بازاری و گیشه ای اما ساخت داخل ارزشهای خود را دارد. اینها خلاءهایی بود که در میان آن همه مارک، آن همه فیلمهای خارجی زبان اصلی، آن همه کتاب و کلای خارجی گم شده اند.

توصیف چند بندی

هوا: خورشیدش به سوزانندگی خورشید تهران نیست اما هوایش مثل یک کوره می ماند که همه بدن را به یک اندازه و با یک حرارت یکسان گرم می کند. طوری که بعد از 10 دقیقه قدم زدن در خیابان سر تا پای آدم خیس خیس خیس می شود. هوا دم دارد سنگین است و وقتی هنوز به هوایش عادت نکرده باشید نفس کشیدن را برایتان سخت می کند. ظهر و شب هم ندارد. گاهی شبها بدتر است.
تبصره: در این یک هفته من آدمی که لباسش جرم عرق گرفته باشد یا بوی عرق بدهد ندیدم

ترکیب انسانی: به قول یک ایرانی مقیم دبی تا چندی پیش هند را سرزمین هفتاد و دو ملت می خواندند اما حالا دبی جای هفتاد و دو ملت است. بی راه نمی گفت. آنجا پر بود از آدمهایی با ملتیها، رنگها، نژادها و زبانهای مختلف به خصوص هندی، فیلیپینی، ایرانی و البته عرب
نکته: خدمه هتلها، رستورانها و فروشگاه ها و شاگردان مغازه ها اکثرا فیلیپینی بودند. از همان چشم تنگهای قد کوتاه قد مهربان.

چهره شهر: ترافیک بسیار کم، خیابانها عریض، شیک و تمیز، پر از برج و عمارتهای بزرگ، پر از رنگ، گاه گداری پر از نخل، پر از هتل و ...
نکته: احترام به قوانین راهنمایی رانندگی بیداد می کرد. با وجود زیاد بودن برج و بارو و پاساژ و هتل احساس خفه بودن خیابانها و نزدیک بودن آسمان به سقف برجها به آدم دست نمی داد.

زرق و برقی که همیشه از آن حرف می زنند و ما ایرانی ها را از آن بر حذر می دارند که رزق و برق بد است و جهنم آور است و دین کش است را می توان آنجا دید. راستش به نظرم زرق و برق را الکی گنده کرده اند. زرق و برق هیچ چیز مهمی نیست. رزق و برق در واقع همان رفاه اجتماعی، امکانات زندگی، توسعه یافتگی و فرهنگ زندگی در جامعه توسعه یافته و خیلی چیزهای خوب دیگر است که ما چون دستمان بهشان نمی رسد و نباید داشته باشیمشان ما را از آن برحذر می کنند.
و فعلا در پایان: نمی توان جای پر آوازه ای مثل دبی را  در یک هفته شناخت و در چند سطر ارزیابی کرد با این حال تجربه سفر و مشاهدات آن ارزشمند و آموزنده است.

- رسیدن به خیر! خوش گذشته ایشالا. چقدر خرید کردی؟
- به به سلام. خوش گذشته؟ بازار هم رفتی؟
- اوا شنیدم دبی بودی؟ خوب چیا خریدی؟
- رسیدن به خیر. می گن دبی خیلی گرونیه آره؟ شد خرید هم کنی یا نه؟
- و .....

از سفر برگشتیم و خیل ابراز محبتها شرمندمان کرد. به دلم موند که حتی یک نفر بحث خرید و بازار را پیش نکشد. حداقل یک نفر باشد که از من نپرسد خرید هم کردی یا نه و حداقل یک نفر باشد که وضعیت پاساژها و بازارهای دبی برایش مهمتر از چیزهای دیگر نباشد.
افسوس که از بین آن همه دوست و آشنا فقط یک نفر از من پرسید دبی خوش گذشت؟ آنجا گرمتر بود یا بندرعباس خودمان؟ دبی در مقایسه با تهران چطور بود؟ آنجا به چه زبانی حرف می زدید؟ وقتی می فهمیدند ایرانی هستید چه واکنشی نشان می دادند و ...؟
به همان اندازه که از جواب دادن به سوالهای بازاری حالم به هم می خورد برای جواب دادن به سوالهای این دوست که در قالب یک احوالپرسی معمولی پرسیده شدند مشتاق بودم. چه حیف که او یک نفر از میان همه بود.
با خودم فکر کردم این سوالها قطعا در میزان خوش گذشتن به کسی که به مسافرت رفته تاثیر می گذارد به خصوص اگر آن آدم یک زن از آن زنهایی باشد که خود را ملزم به جواب دادن به دیگران و ملزم به خرید کردن در حدی می داند که چشم همه پرسندگان را در آورد.
ای کاش برای ما مردم چیزهای دیگری هم مهم بود در آن صورت وضع بهتری داشتیم. در آن صورت کرور کرور پول و سرمایه ای که از این مملکت خارج می شود تا ظرف یک پاساژ گردی نیم روزه وارد جیب صنعت توریسم جاهایی مثل دبی شود در مملکت خودمان می ماند و به یکی از هزاران زخم خودمان می خورد. چه پولها که فقط به خاطر چشم و هم چشمی، به خاطر مارک خارجی، به خاطر ویترین مغازه، به خاطر فروشنده بی حجاب و به خاطر سوغاتی از آب گذشته از جیب این مردم دود می شود.
گاهی فکر می کنم حقمان است تا وقتی طرز فکر ما عوض نشده حقمان است که کالاهای بی کیفیت چینی را به خاطر مارک خارجی اش بخریم و برای خودمان کلاس بگذاریم. حقمان است که کودکان عرب که ما هیچ وقت به اشتباه به نظرشان نیاورده ایم مثب بلبل انگلیسی حرف بزنند و بچه دبیرستانیهای ما در درس زبان مردود شوند.
حقمان است که دریایی از نفت در زیر پا داشته باشیم اما ارز بدیم و بنزین بخریم ....
عصبانیم، عصبانی..